best gift ever

Najlepszym prezentem, jaki można dać dzieciom na Dzień Dziecka, jest nasza 100%-owa uwaga i czas. Wiem, że Ameryki nie odkrywam, ale widzę też po sobie, że chociaż się staram, by chłopcy mieli mnie na co dzień, nie zawsze jest to możliwe. Jak każda mama bywam na to zbyt zajęta lub zbyt zmęczona. Ostatnio mam szczególnie dużo pracy, a J.J. - wiele zajęć po lekcjach, na które biegamy razem z nim w tę i z powrotem, więc dni niemalże przeciekają nam przez palce. Żeby ich całkiem w tym pędzie nie stracić (bo weekend to dla nas zdecydowanie za mało), postanowiliśmy spędzać poniedziałkowe popołudnia nad rzeką, a w piątki wracamy od terapeutki na piechotę, co oznacza 7-8 kilometrowy spacer. W ten sposób wyrywamy z tygodnia czas dla nas, na wspólną zabawę, rozmowę i bycie na luzie. Uważam to za bezcenne. A jak wygląda to u Was? Znajdujcie taki czas?

Na końcu posta przygotowałam dla Was wybór prezentów na Dzień Dziecka. Kilka drobiazgów. Do 100 zł. W tym roku nie szalejemy ;)

polish brands

Uwielbiam polskie marki. Odkąd założyłam bloga, to na nie zwracałam największą uwagę. Może dlatego mam wrażenie, że moje dzieci rosną w nich i z nimi, stąd też jest mi strasznie smutno, że większość z nich mocno się przez lata zdziewczynkowała (tu apel: ja wiem, że koniunktura, ale bez przesady - to my-mamy chłopców jesteśmy najwierniejszymi klientkami, między innymi dlatego, że wybór mamy tak ograniczony!), a ich oferta kończy się w okolicach rozmiaru 128 (why? why?! why?!!), który J.J. właśnie raczył przekroczyć. Dziś dla Was mały przegląd najnowszych polskich kolekcji - pokazuję tu rzeczy, które na pewno u nas zobaczycie, moje top of the top czy tam inne muszę-miecie ;) Co o tych wyborach sądzicie? A może przeoczyłam coś fajnego? Podpowiedzcie!

buddies

Zazwyczaj kruszą kopie absolutnie o wszystko. To normalne i nie robimy z tego wielkiego halo. Wręcz przeciwnie. Kiedy inne mamy pytają mnie, czy chłopcy się kłócą, odpowiadam: "Oczywiście". Jednak te ich codzienne walki nie zmieniają tego, że pozostają równocześnie swoimi najlepszymi kumplami. Jeden broni drugiego jak lew. Coraz chętniej się dzielą. Myślą o sobie nawzajem. Niedźwiadek próbuje być tak szybki jak J.J., naśladuje go w miłości do zwierząt, chociaż sam za nimi nie przepada, stara się wzorem brata zwracać uwagę na przyrodę - to J.J. pokazuje mu księżyc, kwiaty, oswaja go ze ślimakami. Z kolei J.J. dzięki Niedźwiadkowi otworzył się na ludzi. Z chłopca, który niedawno wolał spędzać czas sam, stał się towarzyski i wygadany za troje. Także dzięki małemu kaskaderowi u boku coraz chętniej podejmuje ryzyko - przechodzi przez płoty czy szaleje na hulajnodze. Bywa, że kończy się to kontuzjami, ale wcale go to nie zniechęca jaki kiedyś.  

Nie naśladują się ślepo. Każdy z nich jest inny, widzą to i szanują. Jeden nie namówi drugiego na nic, czego tamten nie chce. Czasami podziwiam ich asertywność. 

Codziennie też wzrusza mnie ich wzajemna empatia. To, że J.J. chwali Niedźwiadka za wszystkie jego małe sukcesy, a Niedźwiadek zostawia dla J.J.'a ostatnią krówkę. To dla mnie dowód na to, jak są dla siebie ważni. 

Chociaż pewnie oni jeszcze tego nie wiedzą.

little trip

Rodzinne wyjazdy: tylko my czworo, brak planu i jazda przed siebie. Lubimy to!

5 rules to raise a happy kid

Macierzyństwo to nieustanny bałagan, galaretka na podłodze, dziurawe spodnie, ciasnota w łóżku, łokcie wbijane w cycki trzysta razy dziennie, sikanie w towarzystwie i pod baczną obserwacją, patyki, kamyki, ślimaki i klocki Lego WSZĘDZIE, całowanie strupków i zadrapań, hałas i pole bitwy, rozwalone kanapy, baza pod stołem, galeria na lodówce, liczenie do trzech milion razy dziennie, hektolitry kawy. Ale to wszystko błahostki w porównaniu z presją, jak my-mamy same na siebie CODZIENNE wywieramy - by uszczęśliwić nasze dziecko. Każda z nas chce być Matką Roku, ale mało która się nią czuje. Przynajmniej zazwyczaj. Ja zwykle wtedy, kiedy wymacam wymarzoną minifigurkę Lego, w deszczowy, mroczny dzień zgodzę się na lody, albo pozwolę się ograć w nogę.