piątek, 5 października 2012

go wild!

Ponieważ "P." już dziś trafiła do większości Empików, mogę Wam wreszcie śmiało pokazać zdjęcia z naszej dzikiej, leśnej sesji do tego numeru. Oczywiście te, które "nie weszły", ale wcale nie gorsze :) Mój mąż upierał się, że skoro już prowadzę takie pismo, to MUSZĘ w końcu puścić naszego syna na jego łamach. Niechętnie, ale uległam. Fakt, że była to sesja Zuzi i to taka, podczas której J.J. mógł się naprawdę wyżyć i świetnie bawić też nie był przy tym bez znaczenia. 

"Że niby mam tu teraz zamieszkać?" ;)

"Nie jest tak źle... Chyba..."

"Wygląda na to, że będzie jednak niezła zabawa!"
"Oj, rozmazałem się!"

Mama poprawia makijaż.
I teraz: SZAŁ!

[No, po kim J.J. ma te zdolności aktorskie, to ja nie wiem? ;)]

A tak wyglądało szycie pióropusza noc wcześniej:

poniedziałek, 1 października 2012

race

To, co jeszcze przedwczoraj wydawało się niemożliwe, wczoraj się jednak zrealizowało. Wybraliśmy się na... wyścigi i po raz pierwszy od dawna naprawdę odpoczęliśmy. Wszyscy :) Mąż od ciągłych zmian, które mu zrzucam na głowę, ja od stresów ostatnich tygodni, J.J. od gadek o przedszkolu i rewolucji w swoim pokoju. Poza tym - również po raz pierwszy od dawna - mogłam znów ubrać syna w coś zdecydowanie bardziej stylowego ;) Strój był zresztą na miejscu nie tylko ze względu na pewien wyścigowy dress-code, ale również dlatego, że zaraz potem jechaliśmy na rocznicę ślubu do szwagrów. I choć była to jedynie skromna uroczystość w najbliższym gronie, świętowanie dekady wspólnego życia należało jednak odpowiednio uhonorować.





 sweter (przepiękny!) - kupiony w sh za - uwaga! - 3 zł; nie ma metki i wygląda na zrobiony ręcznie, nie wiem, jak ktoś mógł oddać takie cudeńko - ja zamierzam je trzymać dla potomnych ;)
spodnie, koszulka polo i kaszkiet - H&M
płaszcz - Zara
mucha - dzieło babci
buty - no name (allegro.pl)
sznurówki - pasmanteria; jak widzicie trzymam się sposobu z zeszłego sezonu i dla odświeżenia butków po prostu wymieniam w nich sznurówki, te mokasynki wyglądają teraz moim zdaniem zdecydowanie lepiej niż z oryginalnymi - granatowymi
plasterek - Ikea, i nie - J.J. nie chodzi jakiś pokaleczony - te plasterki pojawiają się głównie dlatego, że J.J. tak bardzo je lubi, że sobie po prostu wymyśla, gdzie go boli i każe sobie w tym miejscu "kleić klejki"