Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Bloggers love Mamissima. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Bloggers love Mamissima. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 14 stycznia 2016

7 sins


Początek roku sprzyja podsumowaniom i rachunkowi sumienia. Zwykle staram się tego nie robić, bo nie lubię stawiać sobie sztucznych granic, ale właśnie wczoraj przydarzył mi się jeden z tych dni, kiedy chłopcy na tyle "przeginają", że zamieniam się w smoka. Około godziny 22 zionęłam już ogniem piekielnym i kiedy Niedźwiadek po raz kolejny odmówił spania, tonem nieznoszącym sprzeciwu kazałam mu mimo wszystko iść do sypialni. Na co on... poszedł poskarżyć się tacie, że mama go nie lubi. To dało mi do myślenia. Nigdy, przenigdy nie powiedziałabym swojemu dziecku, że go nie lubię, ale to nie znaczy, że zawsze zachowuję się przyjacielsko i nie popełniam wychowawczych błędów. Mam ich za sobą całkiem sporo. A niektóre nawet z premedytacją powtarzam.
1. Krzyczę
Kiedyś już o tym pisałam. Nie obrażam swoich dzieci, nie wyzywam ich, nic z tych rzeczy, ale czasami faktycznie nie znajduję już innego sposobu na zwrócenie ich uwagi niż podniesienie głosu. W 90% przypadków najpierw kilka razy proszę, by mnie wysłuchali, a potem jeszcze kilka razy ostrzegam, że w końcu krzyknę. Czasami muszę sobie krzyknąć nie do nich, tylko po prostu - wyjść do ogrodu i porządnie wrzasnąć. Ulżyć sobie. Sorry. Wiem, że to nie jest rozwiązanie, ale przynosi mi ulgę. Z całym szacunkiem dla dziecięcych emocji, ja też nie jestem robotem i muszę wyrażać swoje emocje. Im również należy się szacunek. 
2. Przeklinam

sobota, 22 listopada 2014

#mamissima4christmas

Drugi już raz mamy przyjemność uczestniczyć w akcji Mamissimy i powiem Wam, że świąteczna odsłona Bloggers love Mamissima utwierdziła mnie w przekonaniu, że to miłość odwzajemniona. Obdarowanie 24 blogerów to nie lada gest, prawda? Podobnie jak obdarowanie wszystkich klientów 24 promocjami na wybrane przez nas i naprawdę sprawdzone produkty. Mamissima rozumie ducha Świąt i skutecznie zaraża nastrojem. No, ale dość słodzenia (choć tym razem nie mam poczucia, że jest nie na miejscu lub nie wypada). Do rzeczy. A konkretnie: do dwóch rzeczy, które uznałam (i jak się okazało: słusznie) za trafione prezenty dla moich chłopaków.

Dla Niedźwiadka wybrałam wywrotkę marki Kid O. Zabawki tej firmy należą do jednych z niewielu plastików, które odpowiadają mojej estetyce. Przede wszystkim jednak spełniają swoje funkcje: autko jest ultralekkie i świetnie się sprawdza na spacerze. Niedźwiadek - zapewne po mamusi - jest bibelociarzem. Wychodząc z domu, lubi zabierać ze sobą wszystko, co możliwe. Ciężarówkę Kid O niezależnie od tego, czym zostanie po drodze napełniona, wybrudzona, w co włożona itd., myję potem maksymalnie dwie minuty i po chwili Niedźwiadek może się nią bawić także w domu. W tym w kąpieli.



niedziela, 7 września 2014

shoulders + bloggers love Mamissima: Baghera & Poofi

Ramiona. 
Czujecie je dziś? 
Nosimy, karmimy, tulimy, bujamy, kołyszemy. Nigdy naprawdę nie odpoczywamy. Wciąż czuwamy. Nasze umysły są stale aktywne, gotowe. Troszczymy się. Myślimy. Nigdy nie zapominamy. Śpimy inaczej niż kiedyś. Słyszymy przecież szept czy ciche kwilenie. Nasze zmysły są ostrzejsze. Nasza empatia staje się niemal telepatią. Dziwimy się, że potrafimy tak kochać. Że tak właśnie kochamy. Tak bez granic. To, co kiedyś wydawało się niepojęte, nagle stało się oczywiste. Słyszałyśmy setki razy: "pogadamy o tym, jak będziesz matką", "zrozumiesz, jak będziesz matką", "matki to wiedzą". Obruszałyśmy się na te słowa mniej lub bardziej, ale teraz, kiedy jesteśmy matkami - rozumiemy. Bo faktycznie: osiągnęłyśmy nowy stan skupienia uczuć. 

Pamiętacie tę reklamę: "You're doing it great"? Dajemy radę, prawda? Jesteśmy w tym naprawdę dobre, czasami wspaniałe. Ale trzeba nam o tym przypominać. My same też możemy sobie o tym przypominać. Na przykład dziś.

Czujecie to? 

Mamy silne ramiona. Uniesiemy na nich wszystko. 
Cały świat, całe życie.  


piątek, 5 września 2014

pacifistic toys + bloggers love Mamissima: Vilac & The Little Experie

Wojna nigdy jeszcze nie była tak blisko nas, nie za naszego życia. Być może to dlatego na nowo rozważam, jak właściwie chcę wychować synów, na jakich mężczyzn. Odważnych czy sprytnych? Kiedyś, zanim miałam dzieci, powiedziałabym bez wahania: na patriotów, walecznych, dzielnych. Teraz coraz częściej myślę o tym, że wolałabym, żeby uciekali. Ratowali swoje życie, nie kraj. Choć - przyznaję - strasznie mi z tą myślą niewygodnie.
Być może zastanawiałabym się nad tym nawet, gdyby groźby wojny nie było. J.J. jest już w takim wieku, że różnice w wychowaniu między nim a jego rówieśnikami stają się coraz wyraźniejsze, a ja coraz częściej jestem niejako wywoływana do tablicy. Bo nagle spotykamy na swojej drodze chłopca, którego ojciec nauczył się bić, bo "prawdziwy mężczyzna musi umieć się bronić". I posyła go do walki z J.J.-em. A on się bić nie umie. Próbuje, ale nie umie. Bo nigdy go tego nie uczyliśmy. Nigdy się bić nie musiał. I chłopiec się śmieje. 
Mówię: - To nie jest obrona, tylko atak. Czy prawdziwy mężczyzna ma umieć atakować? I to kogoś słabszego. Jak możesz podpuszczać dziecko na dziecko?!
Ojciec chłopca jest lekko zmieszany, ale za chwilę rzuca:
- Za to twój syn będzie ciapą.
- Wolę, żeby był ciapą niż młodocianym przestępcą - odpowiadam.

Ale potem się zastanawiam: naprawdę tak wolę? Chyba tak. Z drugiej strony faktycznie powinien umieć się bronić. Tylko jak go tego nauczyć bez agresji? I czy "oddawanie" to dobra droga obrony? Może obroną powinno być właśnie pójście swoją drogą? Nie znam jeszcze odpowiedzi na te pytania. Za to rozmawiałam wtedy z J.J.-em o tym, co do czego miałam pewność:
- Nie podoba mi się, że tato tego chłopca uczy go się bić. Nie chcę, żebyś ty się bił i żebyś brał udział w takich zabawach. Czy tobie się taka zabawa podoba?
- Nie.
- Więc zrobimy tak: zaproponuj chłopcu zabawę w co innego. Może będzie chciał się pościgać albo pograć w piłkę, albo pojeździć z tobą autami. Zapytaj.
J.J. poszedł, zapytał, a po chwili siedzieli przy stole i bawili się w warsztat samochodowy.

W czasie wakacji nad morzem, w domku obok naszego mieszkali chłopcy, na oko ośmioletni. Obaj od rana do wieczora biegali po ośrodku z pistoletami i "strzelali". Początkowo J.J. próbował dołączyć, ułożył palce w pistolet i ich naśladował, ale nie trwało to długo.
- Zaraz odstrzelę ci łeb! - krzyknął jeden z nich do J.J.'a.
- Może chcecie pograć w piłkę - zapytał J.J.
- Idź stąd! - krzyknął drugi i polecieli dalej.
J.J. schował się smutny między samochodami i prawie rozpłakał.
Następnego dnia znów próbował namówić ich na grę w piłkę, ale tylko odpyskowali. 
- Nie zwracaj na nich uwagi, kochanie. To nie są grzeczni chłopcy. Tylko głupki bawią się bronią - powiedziałam głośno, tak żeby słyszeli ich stojący na ganku rodzice. 
J.J.-owi w tamtej chwili bardzo pomogłam, ale miałam jednak poczucie, że przesadziłam. To nie wina dzieci i chociaż one nie słyszały mojej uwagi, bo tę celowo kierowałam do rodziców (którzy zapewne i tak mieli ją w głębokim poważaniu), to jednak je obraziłam. 
Nie akceptuję zabaw bronią, to prawda. Ale czy mam prawo oceniać w tej kwestii innych? Nie wiem.
I znowu: czy J.J. bez broni jest chłopcem gorszego gatunku, słabszym? Czy mówienie, że to nie jest towarzystwo dla niego, jest w ogóle rozwiązaniem? Na te pytania także nie znam odpowiedzi.
Za to o broni porozmawialiśmy:
- Czy broń jest zła, mamo?
- Nie, kochanie, jeśli służy do obrony, ale nawet wtedy to ostateczność. 
- Co to znaczy?
- Że kiedy ktoś ci grozi, tobie, tacie, komukolwiek z nas i chce nam zrobić krzywdę, albo nas zabić i nie możemy się z tym kimś dogadać, bo on nie chce zmienić zdania, to może się zdarzyć, że będziemy musieli sięgnąć po broń. Ale najpierw spróbujemy na przykład zadzwonić po pomoc.
- Na policję?
- Tak, na policję. I poprosimy ich...
- ...żeby wzięli tego pana do więzienia?
- Właśnie tak.
- I dopiero jak to się nie uda, to można strzelać?
- No, jak się nie uda dogadać, ani aresztować, ani uciec, to wtedy tak.

Mimo wszystko w kwestiach agresji i obrony mam wciąż więcej pytań niż odpowiedzi. Mętlik w głowie. Chciałabym umieć oddzielić swój strach od pacyfizmu. Mieć jakiś pomysł. Chociaż jeden. Konkretny. W razie gdyby.

Na razie wiem, że jest milion innych zabaw i zabawek dla chłopców, znacznie bliższych mojemu sercu niż bijatyka i broń. 



środa, 3 września 2014

bloggers love Mamissima: Marbushka

Dziś wraz ze sklepem Mamissima mam dla Was rabat na produkty fantastycznej marki Marbuska.
Fajna grafika, świetne pomysły i oryginalność gier tej firmy zawsze robiły na mnie wrażenie. Poza tym od pewnego czasu szukałam jakiejś "pamięciówki", która z powodzeniem zastąpiłaby memo. No, i udało się! 
Ta gra uwiodła mnie swoją męskością. 
Wyrosłam w przekonaniu, że prawdziwy mężczyzna lubi majsterkować. To zapewne wina/zasługa ojczyma, który był i wciąż bywa jak MacGayver - wiecie: potrafi zrobić czołg ze spinki do włosów ;) Ogromnie się cieszę, kiedy J.J. podpatruje Pana Męża, gdy ten coś zbija lub skręca. W przerwach od prac naprawczo-ogrodowych mają teraz fajny pretekst do spędzenia extraczasu razem. Gra "Co tam jest w garażu?" to nie tylko świetny trening spostrzegawczości i pamięci, ale i okazja, by J.J. poznał różne narzędzia i niezbędne w tym męskim świecie przedmioty, ich nazwy i funkcje. Poza zasadami gry można także poszukać przedmiotów z obrazków w swoim garażu - wtedy frajda jest jeszcze większa :)



wtorek, 2 września 2014

bloggers love Mamissima: La Millou

Jak wiecie, uwielbiam kaszkiety. Uważam, że Niedźwiadek wygląda w nich bardzo przystojnie, ale znalezienie takiego, w którym jego główka nie będzie się pocić, graniczy z cudem. Kaszkiecik La Millou uszyty jest z cienkiej, przewiewnej bawełny, a mimo to świetnie się układa. Poza tym urzekły mnie te wzory - marinistyczne, ale wcale nie oczywiste. Pasują do wielu rzeczy i stylów, nie gryzą się też z innymi motywami, co szczególnie mi odpowiada, bo lubię modowe eksperymenty. Ten model zobaczycie u nas nieraz: bardzo się przydał nad morzem, a już planuję jesienne zestawy z marynarską nutą - jak wspomnieniem lata. 
Chodzi też za mną TEN egzemplarz. 
Pamiętajcie, że tylko dziś na wszystkie wzory kaszkiecików Mamissima oferuje 15% rabatu :D


poniedziałek, 1 września 2014

bloggers love Mamissima: Skoot

Na pewno już słyszeliście o akcji Bloggers love Mamissima. Miałam przyjemność znalezienia się i ja w doborowym towarzystwie mam, wybranych do współpracy przez sklep oraz portal Ładnebebe. Tym większą, że poczułam się przy tej okazji do spełnienia pewnej misji. Nietrudno było zauważyć, że przewaga dziewczyńskiego potomstwa jest wśród nas - Siedmiu Wspaniałych ;) - miażdżąca. Od dziś będzie zatem chłopakowo, i to bardzo! Możecie już nadstawiać uszu, bo za chwilę zawarczą silniki i zazgrzytają klucze francuskie :D

Od dziś do niedzieli będę Wam prezentować po jednym produkcie, na który tego dnia obowiązywać będzie 15% zniżki (lub na podobną ofertę danego producenta).

Zaczynamy od Skoot(era).
  
Długo nie mogłam się zdecydować na kolejną dziecięcą walizkę, a była nam już potrzebna, bo rzeczy wyjazdowe obu chłopców przestały się mieścić w jednej. Początkowo miała być przeznaczona dla Niedźwiadka, ale kiedy J.J. zobaczył ten fioletowy (nie mogłam wybrać inaczej!) skuter, dobrowolnie oddał bratu swojego dzikiego dzika (zresztą - co tu kryć - Dzik i Niedźwiadek bardziej do siebie pasują). Nie dziwiłam mu się. Walizeczka jest śliczna, bardzo lekka i idealnie nadaje się na wypady weekendowe oraz długoweekendowe - u nas bardzo częste. Nie bez znaczenia jest też fakt, że spełnia kryteria bagażu podręcznego chyba we wszystkich liniach lotniczych. Dla J.J.'a, który ciężko znosi rozstania ze swoimi rzeczami, jest to kwestia właściwie kluczowa. Poza tym walizka może też pełnić funkcję zabawki, gdyby pobyt w nowym miejscu okazał się jednak nudny ;)